POWRÓT DO

STRONY GŁÓWNEJ

 

 

 

Sprawozdanie z pacy z dzieckiem upośledzonym w stopniu umiarkowanym

Opracowanie: Mariola Adamik

 

Na początku  roku szkolnego opracowałam  indywidualny program terapeutyczno – wychowawczy dla dziecka z zaburzeniami w rozwoju w grupie rówieśniczej. Treść oddziaływań wychowawczo – dydaktycznych dostosowując  do potrzeb i możliwości indywidualnych konkretnego dziecka. Celem zajęć było przezwyciężenie trudności i kompensowanie braków (rozłożenie czynności złożonej na najprostsze elementy, wielokrotne powtarzanie przyswojonych wiadomości i umiejętności, usprawnienie manualne i polisensoryczne)

Pracę z dzieckiem  podzieliłam  na trzy zasadnicze części:

v rozwijanie samodzielności w grupie rówieśniczej

v rozwijanie umiejętności w grupie rówieśniczej

v zdobywanie wiedzy.

Każdy z tych obszarów wymagał innych oddziaływań i sposobu pracy. Do rozwijania samodzielności  wykorzystałam naturalną aktywność dziecka i książki.  Moim celem było stopniowe nauczenie dziewczynki nawiązywania kontaktów interpersonalnych, odczytywania bodźców i informacji ze środowiska (z grupy rówieśniczej) i dostosowanie do nich zachowania dziecka oraz stopniowe wycofanie obecności osób dorosłych, aby kiedyś zapewnić  niezależność i samodzielność.

Rozwijanie umiejętności odbywało się głównie poprzez prezentację zadania i podpowiadaniu, pokazywaniu czego oczekuje od dziecka. W rozwijaniu umiejętności stosowałam trening wielokrotnych powtórzeń, który polegał na wielokrotnym stawianiu przed dzieckiem jednego zadania, podpowiadaniu w jaki sposób ma je poprawnie wykonać oraz nagradzaniu coraz bardziej zbliżonych do sukcesu prób. Jest to uczenie intensywne, kształtujące pewne nawyki i pozwalające zautomatyzować pewne umiejętności.

Zdobywanie wiedzy odbywało się  poprzez prezentacje i doświadczanie zjawisk, przedmiotów, osób podczas zabawy. Dziewczynka miała możliwość aktywnego działania, twórczego realizowania swoich potrzeb.

Metody i formy pracy dostosowałam do indywidualnych potrzeb dziewczynki. Za nadrzędne uznałam aktywne metody oparte na współpracy i praktycznym działaniu. Stosowałam:

v gry i zabawy integracyjne

v pedagogikę zabawy

v elementy metody ruchu rozwijającego W. Sherbrone

v terapie przez sztukę

v bajki relaksacyjne

v dziecięce liczenie – E. Gruszczyk – Kolczyńskiej.

Przebieg zajęć oparłam  na schemacie uwzględniającym potrzeby rozwojowe wspólne dla całej grupy, ale jednocześnie  dostosowując go do możliwości dziewczynki.

Każde spotkanie miało stałe punkty:

v powitanie

v ćwiczenia rozwijające koordynacje wzrokowo – ruchową,

v zajęcia edukacyjne   (w zależności od realizowanego tematu)

v pożegnanie.

Przebieg zajęć oparty na tym schemacie pozwalał:

v stworzyć poczucie bezpieczeństwa, stałości,

v rozwijać zaburzone sfery rozwojowe np.: koordynację ruchową,

v zastosować zasadę stopniowania trudności,

v utrwalić poznane umiejętności, nazwy, itp.

v stopniowo wzbogacać proponowane tematy 


Refleksje i wnioski do dalszej pracy:

 

Specyfika kształcenia dzieci i  z upośledzeniem umysłowym polega na wychowaniu i nauczaniu całościowym, zintegrowanym, opartym na wielozmysłowym poznawaniu otaczającego świata. Podstawowe cele kształcenia dzieci upośledzonych umysłowo zmierzają do optymalnego ich rozwoju oraz przystosowania do życia w społeczeństwie

Opracowany  program jest  długofalowy, realizacja jego kontynuowana będzie w zależności od stopnia postępów edukacyjnych dziecka.

Dalszy proces rewalidacyjny powinien obejmować ćwiczenia i zabawy:

v zmierzające do poznania drugiej osoby, sposobów komunikowania się z drugim człowiekiem, przekazywania mu informacji i emocji.

v zmierzające do poznania samego siebie.

v rozwijające koordynację wzrokowo – ruchową i percepcje wzrokową.

v rozwijające orientację zmysłową, przestrzenną i kierunkową.

v zmierzające do usprawniania czynności samoobsługowych.

W najbliższej przyszłości należy:  (Wnioski do dalszej pracy)

1.     Mówiąc do dziecka używać prostych, krótkich zwrotów.

2.     Podczas zajęć starać się mobilizować dziewczynkę do kontaktu wzrokowego z nauczycielem.

3.     W toku zajęć rozbudzać zainteresowania dziecka poprzez stwarzanie okazji do poznania rzeczy nowych i nieznanych.